Αυτός εδώ ο χώρος είναι ο αρχαίος Υλλαϊκός Λιμένας.
Ήταν ο λιμένας που εξυπηρετούσε από τα πανάρχαια χρόνια τους Φαίακες
κι όσους ήρθανε να συνεργαστούνε ή να αντιπαρατεθούνε με τους Φαίακες.
Περάσανε από εδώ Αθηναίοι, περάσανε Κορίνθιοι, περάσανε Ρωμαίοι,
περάσανε Βυζαντινοί, περάσανε Βενετσιάνοι, Γάλλοι, Εγγλέζοι,
όσοι φάγανε ψωμί περάσανε από 'δω...
Έχουμε και τον αξιότιμο κύριο Ευαγγέλου εδώ,
ο οποίος αγοράζοντας ένα κομμάτι στην άκρη τότε της λιμνοθάλασσας
επιδίδεται με μανία, με σύστημα, με συνέπεια στο να μπαζώσει όσο μπορεί περισσότερα
για να μεγαλώσει αυτό το κομματάκι που αγόρασε.
Έχουμε δείξει επανειλημμένα στους αρμόδιους και τους υπεύθυνους την καταστροφή,
το σημείο της καταστροφής, έχουμε υποδείξει τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η καταστροφή,
έχουμε πάει στο δικαστήριο επανειλημμένα αλλά, επειδή δεν έχει γίνει η χάραξη του αιγιαλού,
δεν είναι δυνατό να αποδείξουμε με το μέτρο, με τη μεζούρα
ότι αυτό εδώ το κομμάτι είναι το καταπατημένο και είναι τόσα τετραγωνικά,
με αυτόν λοιπόν τον τρόπο και με αυτή την δικαιολογία
δεν έχει καταδικαστεί ο κύριος Ευάγγελου
και θα μπορούσε να πει ακούγοντας αυτά που λέμε τώρα
ότι «μας συκοφαντούνε» κι ότι «εμείς δεν έχουμε κάνει καταπάτηση».
Βέβαια υπάρχουν οι αεροφωτογραφίες
που ίσως θα μπορούσαν να θέσουν εν αμφιβόλω τις δικαιολογίες του κυρίου Ευαγγέλου
αλλά δεν βρέθηκε αυτός ο κάποιος που θα αξιοποιήσει τις αεροφωτογραφίες,
δεν μπορούμε εμείς γιατί όταν πηγαίνουμε να υπερασπιστούμε
τη δημόσια περιουσία στο δικαστήριο μας λένε ότι,
επειδή είμαστε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου
δεν έχουμε το δικαίωμα να βάλουμε δικηγόρο,
ο δικηγόρος του δημοσίου κάποτε ειδοποιείται,
κάποτε δεν προλαβαίνει να ειδοποιηθεί,
με αποτέλεσμα να φεύγει αθώος ο κύριος Ευαγγέλου
και κάποιοι άλλοι που έχουν παρουσιαστεί στο δικαστήριο
κατηγορούμενοι για την καταπάτηση και την καταστροφή.
Δίπλα λοιπόν από το κομμάτι που έχει και νέμεται
έτσι όπως το νέμεται ο κύριος Ευαγγέλου,
η οικογένεια Πελετιέ πούλησε και ξαναπούλησε και ξαναπούλησε
κομμάτια από αυτά τα καταπατημένα.
Ένα από αυτά έχει αγοράσει το αθλητικό σωματείο του «Ολύμπου»
και από εκεί που έχει εγκατασταθεί έχει προχωρήσει κατά πάρα πολύ
– θα μπορούσε να πει κανείς 3 – 4 φορές από αυτό που έχει αγοράσει –
επιχωματώνοντας την λιμνοθάλασσα.
Αυτό βέβαια για το οποίο μιλάμε τώρα είναι κάτι που είναι απόλυτα γνωστό
και στην πολιτεία και στους υπεύθυνους του «Ολύμπου»
αλλά και σε όσους ενδιαφέρονται γιατί υπάρχουν
τα συμβόλαια της αγοράς του ακινήτου από την ομάδα του «Ολύμπου»
και το τοπογραφικό που γράφει ότι από αυτήν εδώ την πλευρά
συνορεύει με την λιμνοθάλασσα του Υλλαϊκού Λιμένα ή Χαλικιόπουλου,
όπως ονομαζόταν τότε.
Έτσι λοιπόν δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει
ότι στο σημείο που είναι εγκατεστημένο το γήπεδο του «Ολύμπου» και προς το νερό
έχουν γίνει μεγάλης έκτασης καταπατήσεις.
Δίπλα λοιπόν και από την εγκατάσταση του «Ολύμπου»
συνεχίζει η ίδια οικογένεια να μπαζώνει
και φτάνει μέχρι εκεί που έχει εγκατασταθεί η χαβούζα
που παραχώρησε ένας εκ των κληρονόμων στην Δ.Ε.Υ.Α.Κ.
για να εγκαταστήσει τη χαβούζα της.
Μετά από εκεί έχουμε αυτό εδώ το κομμάτι
όπου έχει εγκατασταθεί ο κύριος Μαρκάκης
και δίπλα κάποιος συγγενής του
κι έχει και τούτο 'δω περιφραχτεί όπως βλέπετε
και είναι τα σύρματα μέσα στο νερό
και τα μπάζα μέσα στο νερό,
κι έχει έρθει εδώ η κτηματική υπηρεσία του δημοσίου
με υπόδειξη του συλλόγου μας
και το γνωρίζει και το συγκεκριμένο κομμάτι και το συγκεκριμένο όνομα
και τη συγκεκριμένη έκταση της καταπάτησης
κι έχει ει και φωτογραφήσει και τα σύρματα μέσα στο νερό
και με λύπη – και με ντροπή αν θέλετε, σαν Έλληνας πολίτης – σας λέω
ότι αυτή τη στιγμή που κουβεντιάζουμε δεν υπάρχει
κανένα μα κανένα αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας που έχουμε κάνει.
Το μόνο που μας μένει είναι να μας λένε ορισμένοι
ότι κάνουμε τον ρουφιάνο και δεν αφήνουμε τον κόσμο να ζήσει.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι η πρώτη διδάξασα
στην καταστροφή εδώ του χώρου και την καταπάτηση ήταν η ίδια η πολιτεία,
εκπροσωπουμένη από την δικτατορία.
Ήρθανε εδώ, εγκαταστήσανε μια τεχνική εταιρεία που ονομαζόταν “Σφαίρα”
και από τα 2.800 στρέμματα αφαίρεσε όσο έκρινε πως χρειάζεται
για να γίνει το αεροδρόμιο της Κέρκυρας.
Όταν ξεκίνησε να γίνεται εδώ το αεροδρόμιο
γνωρίζανε εκείνοι που το ξεκινήσανε, εκείνοι που το σχεδιάσανε
κι εκείνοι που το κατασκευάζανε ότι πουθενά πλέον στην Ευρώπη
δεν επιτρέπεται να γίνεται δίπλα στην πόλη ένα αεροδρόμιο.
Γνώριζαν επίσης όλοι τους μαζί
ότι δεν επιτρέπεται να κάνουν μια καταστροφή στον χώρο τον φυσικό,
στο περιβάλλον, για να εξυπηρετηθεί
ένα από τα όντα της πλάσης του Θεού που λέγεται “άνθρωπος" μεσοπρόθεσμα.
Γιατί στο τέλος αποδείχτηκε ότι έφερε κάποια οφέλη το αεροδρόμιο
αλλά δεν αντισταθμίζονται αυτά τα οφέλη με την καταστροφή
και με το πρόβλημα που έχει δημιουργήσει στους ανθρώπους που ζούνε γύρω στο χώρο.
Έτσι λοιπόν υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούνε ότι η ζημιά
και η καταστροφή που έγινε με την εγκατάσταση εδώ του αεροδρομίου
είναι πολύ μεγαλύτερη από την ωφέλεια που προσέφερε.
Η καταστροφή που γίνεται είναι μη αναστρέψιμη.
Γιατί όταν έχουν μπει αυτά μέσα στον αιγιαλό
και αυτά που δεν φαίνονται γιατί έχουν ήδη καταποντιστεί
δεν μπορεί να μπει κανείς μέσα και να τα βγάλει
για να αποδώσει στη μάνα φύση τον χώρο αυτό έτσι όπως ήταν.
Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ η πολιτεία να διεκδικήσει τον χώρο αυτόν
γιατί όπως ξέρουμε κι όπως το σύνταγμα μας λέει
ο χώρος που προκύπτει όταν αποσύρεται η θάλασσα από ένα μέρος
είναι δημόσια έκταση και το πόση είναι αυτή η δημόσια έκταση
παρουσιάζεται με αεροφωτογραφίες.
Έτσι λοιπόν προκύπτει ακριβώς ποιος ήταν και πόσος ήταν ο χώρος
που είχε προκύψει από την απόσυρση της θάλασσας
κι από εκεί και μετά μένει
να δούμε ποιος τον έδωσε ποιανού και με ποιο δικαίωμα.
Εμείς – κι όταν λέω «εμείς» εννοώ την κοινότητα Καναλίου
που είχα την τιμή να είμαι πρόεδρός της ένα κάποιο διάστημα –
ειδοποιήσαμε όλες τις κατά τη γνώμη μας αρμόδιες αρχές κι εξουσίες
με επίσημα έγγραφα της κοινότητας και είπαμε
ότι αυτός εδώ ο χώρος είναι δημόσιος
και δεν μπορεί να είναι αντικείμενο συναλλαγής,
γιατί αυτός που πουλά πουλά προϊόν εγκλήματος, δηλαδή αρπαγής,
κι αυτός που αγοράζει αγοράζει προϊόν εγκλήματος
που σημαίνει ότι δεν δικαιούται ούτε κάποιος να πουλάει ούτε κάποιος να αγοράζει
κι αυτές οι πράξεις που έγιναν είναι παράνομες και καταχρηστικές
και δεν θα πρέπει να παραμείνει έτσι όπως έχει αυτό το ζήτημα.
Για να γίνει όμως αυτό και να λειτουργήσει σωστά
θα πρέπει να γίνει η καταγραφή του παλιού αιγιαλού,
κάτι που έχει αναλάβει να το διεκπεραιώσει μια επιτροπή.
Ονομάζεται «επιτροπή χάραξης του αιγιαλού και της παραλίας» και χρόνια,
πολλά χρόνια από τώρα έχει να κάνει αυτή τη δουλειά και δεν την κάνει,
κι έτσι όσοι καταπατούνε – σαν εδώ που βρισκόμαστε τώρα –
ένα κομμάτι του αιγιαλού, αν πάνε στο δικαστήριο
δικαιολογούνται - μέσω φυσικά του δικηγόρου τους –
ότι «δεν έχει χαραχτεί ο αιγιαλός και η παραλία κι επομένως
δεν μπορείτε να πείτε ότι εμείς έχουμε καταπατήσει τον αιγιαλό».
Κι έτσι γίνεται ένα αλισβερίσι εδώ χρόνια τώρα κι έχουν πλουτίσει πολλοί
πουλώντας κι αγοράζοντας και ξαναπουλώντας και ξαναγοράζοντας
την περιουσία του δημοσίου.
Ελπίζω ότι κάποια στιγμή κάποιοι από τους ανθρώπους
που η πολιτεία έχει ορίσει αρμόδιους θα αναλάβουν τις ευθύνες τους
ή ότι κάποιος θα τους υποχρεώσει να αναλάβουν τις ευθύνες τους.